Koffie met een scheutje zelfvertrouwen, aub.

Voorovergebogen over mijn tas koffie ben ik nagelbijtend aan het peinzen wat ik vandaag ga schrijven, of ik er de tijd voor ga hebben en met wat ik straks ga beginnen in mijn 9-to-5-job.
Mijn vriendin aan de andere kant van de tafel: “Hallo, aarde aan Athea”. Ze gooit haar hoofd naar opzij en kijkt me vragend (en een klein beetje bezorgd) aan. Glimlachend zeg ik: “Reflectiemomentje, schat.” 
Ze weet nog niet dat ik terug probeer te schrijven. Maar mijn reflectiemomentjes kent ze maar al te goed. Haar vragende blik blijft me aanstaren.
Snel verklaar ik dat ik nadenk over wat ik straks allemaal moet doen. Ik heb de neiging om in mijn hoofd to-do-lijstjes te overlopen en ze weet dat.

Ondertussen besloten haar nog niets te vertellen over het feit dat ik terug probeer te schrijven. (Keeping secrets now?) Ze weet ook niet dat ik dit al een aantal keer heb geprobeerd. Ik heb het gevoel dat ik eerst  een nog-niet-opgestelde mijlpaal moet passeren voor ik de mensen in mijn omgeving op de hoogte kan brengen van mijn blog.

Haar bezorgde blik bracht me op mijn volgende stap in mijn reflectiemomentje.
Wij houden van avondlijke of nachtelijke gesprekken. Zeker als een van ons met iets zit.

“Pillowtalk is the best reason to be tired the next day.”
– Me

Een paar nachten geleden voelde ik me miserabel omdat ik geen connectie voel met de mensen rondom mij. Ja, natuurlijk ik heb haar en mijn familie. In feite is dit voldoende, niet? Maar waarom voel ik me dan zo een grote mislukking als ik er niet in slaag om te connecteren met een groep mensen?
Ik kan zeer goed entertainen als ik wil en ik dan slaag ik erin om de aandacht van een ruimte op te eisen. Het maken van een “echte” connectie met een groep daarentegen en het ergens-bijhoren is voor mij onbekend terrein. Ik probeer wel (soms iets te hard?) en wanneer dit dan voor de zoveelste keer mislukt, dan vraag ik me af of het aan mij ligt. Ben ik niet goed genoeg om in een vriendengroep thuis te horen? Ben ik niet interessant genoeg? Heb ik niets te delen dat hen kan boeien? Heb ik niets te bieden waar zij iets aan hebben?

Ik onderbreek mijn gedachtegang. Dit gaat nergens naartoe en ik weet het.
Ik ga weer een stapje verder op mijn reflectieladder en vraag me af of ik een blog heb gestart om de connecteren met mensen.
Misschien wel. Maar zijn we niet te ver op de zaken aan het vooruitlopen, Athea? 
Ik beslis om een nieuwe doel vast te leggen: een betere schrijfster worden met behulp van dit blogje. Als ik erin slaag om steeds beter mijn gedachten vast te leggen in woorden, dan zullen de mensen volgen, niet?

“Writers aren’t people exactly. Or, if they’re any good, they’re a whole lot of people trying so hard to be one person.”
– F. Scott Fitzgerald