Kalmte na de storm

Het is me wat geweest. Als je van mijlpaal naar mijlpaal leeft, dan heb je geen tijd om achterom te kijken. Het verleden is echter een goede plaats om te bezoeken maar niet om te blijven.

Het is voor deze reden dat ik de overgang naar het nieuwe jaar altijd als melancholisch ervaar.

De Storm
Hoezo melancholisch?

Nadat die warme zomerperiode achter de rug is, lijkt de rest van het jaar te vliegen. We gaan met zijn allen in een razendsnel tempo naar het einde van het jaar. Voor je het weet veranderen de blaadjes van kleur en staan er pompoenen voor deuren en vensterbanken. Eventjes knipperen met de ogen en de pompoenen maken plaats voor kerstlichtjes, spuuglelijke nep-kerstmannen en een oneindige hoeveelheid aan kerstdecoraties.

We gaan van het ene feest naar het andere. En het is allemaal zo leuk, zo tof en zo bomvol van geforceerde vreugde. Want als je dan niet vrolijk bent geweest, dan voelt het alsof je er niets aan hebt gehad.
Ugh, wat haat ik mijn eigen cynische houding naar deze periode van het jaar. Maar ik kan er niet aan doen, zo voel ik me nu eenmaal.

Maar het ergste van al moet nog komen. Dat spetterende moment waar iedereen naar uit kijkt. Dat NIEUWE JAAR! Voor die 1 seconde doen we het allemaal: We kleden ons op, halen onze beste kookkunsten naar boven of gaan lekker op restaurant, we spelen spelletjes en we komen allemaal zo goed overeen. Het lijkt me allemaal zo geforceerd. Alsof we dit moeten doen.

Het is hoe dan ook onvermijdelijk dat het gevoel van onverschilligheid en een lichte vorm van apathie op dat moment komen opduiken. Want je zal jezelf ongetwijfeld de vraag stellen: “En nu?”
Nieuwjaar is gepasseerd en plotseling staan we allemaal rond te kijken, op zoek naar onze volgende mijlpaal. Wat lijkt die ver weg: onze volgende ontsnapping van de alledaagse sleur.

De Kalmte
Hoezo onverschillig?

Het nieuwe jaar gaat altijd gepaard met een terugblik op het vorige jaar. Ben je zoals mij? Dan ga je gegarandeerd liggen piekeren over alle gemiste kansen, over alle keren dat je iets doms hebt gezegd en over alles wat je nog niet hebt bereikt.
“Dit jaar doe ik het anders.” Ja, zal wel…
Maar nee, deze keer écht, maar ik begin met iets kleins. De manier waarop ik mijn onvermijdelijke terugblik ervaar. Ik zie nog steeds alle gemiste kansen, alle keren dat ik iets doms heb gezegd en alles wat ik nog niet heb bereikt. Het is een reflectiemoment zoals een ander. Iets om even bij stil te staan, een plaats te geven en dan gewoon verder te gaan. Op naar mijn eigen volgende mijlpaal. Zo ver lijkt ze niet meer en dat is dankzij het reflectiemomentje.