Te veel vraagtekens.

5 posts en dat schrijfschema is er niet meer gekomen. Wordt het een voornemen voor Nieuwjaar? Nee, no way, daar begin ik niet aan!

Mijn tactiek? Lage verwachtingen en dan verras je jezelf en je omgeving steeds opnieuw.

Ik vraag me soms af of het opleggen van deadlines mij motiveert of demotiveert.

Ik vraag me soms af of ik mezelf zoveel zaken moet afvragen. Wat doet het ertoe? Het is een hobby niet? Tik-tak op dat toetsenbord en de trein van gedachten komt wel op gang.

Ik weet het niet. Ik vind mezelf niet goed genoeg. Dat gaat zo met ups en downs weet je? Het ene moment schiet ik over van zelfvertrouwen en het andere moment, zou ik in een foetus-positie onder mijn bureau willen kruipen omdat ik maar gewoon zo… gewoon ben, zo abnormaal normaal, zo talentloos.

Zever en ik weet het zelf ook! Niet? Ben ik naar mezelf aan het schrijven?

Misschien moet ik dit zelfs niet posten? Misschien moet ik het bewaren en er opnieuw naar kijken om… ja om wat eigenlijk? Jij en ik weten allebei zeer goed dat ik dit niet opnieuw ga lezen.

Twijfel, twijfel, twijfel.

Ah, we gaan er gewoon voor. Het zal al een mirakel zijn als er een ander paar ogen dit leest naast de mijne.

Ja we gaan ervoor… Voor ik kan verbeteren, moet ik eerst iets hebben om te verbeteren. Fouten maken, Athea, daar leer je altijd het meeste van. Post deze fout en zie wat ervan komt. Niets te verliezen… niet?

 

 

 

 

Koffie met een scheutje zelfvertrouwen, aub.

Voorovergebogen over mijn tas koffie ben ik nagelbijtend aan het peinzen wat ik vandaag ga schrijven, of ik er de tijd voor ga hebben en met wat ik straks ga beginnen in mijn 9-to-5-job.
Mijn vriendin aan de andere kant van de tafel: “Hallo, aarde aan Athea”. Ze gooit haar hoofd naar opzij en kijkt me vragend (en een klein beetje bezorgd) aan. Glimlachend zeg ik: “Reflectiemomentje, schat.” 
Ze weet nog niet dat ik terug probeer te schrijven. Maar mijn reflectiemomentjes kent ze maar al te goed. Haar vragende blik blijft me aanstaren.
Snel verklaar ik dat ik nadenk over wat ik straks allemaal moet doen. Ik heb de neiging om in mijn hoofd to-do-lijstjes te overlopen en ze weet dat.

Ondertussen besloten haar nog niets te vertellen over het feit dat ik terug probeer te schrijven. (Keeping secrets now?) Ze weet ook niet dat ik dit al een aantal keer heb geprobeerd. Ik heb het gevoel dat ik eerst  een nog-niet-opgestelde mijlpaal moet passeren voor ik de mensen in mijn omgeving op de hoogte kan brengen van mijn blog.

Haar bezorgde blik bracht me op mijn volgende stap in mijn reflectiemomentje.
Wij houden van avondlijke of nachtelijke gesprekken. Zeker als een van ons met iets zit.

“Pillowtalk is the best reason to be tired the next day.”
– Me

Een paar nachten geleden voelde ik me miserabel omdat ik geen connectie voel met de mensen rondom mij. Ja, natuurlijk ik heb haar en mijn familie. In feite is dit voldoende, niet? Maar waarom voel ik me dan zo een grote mislukking als ik er niet in slaag om te connecteren met een groep mensen?
Ik kan zeer goed entertainen als ik wil en ik dan slaag ik erin om de aandacht van een ruimte op te eisen. Het maken van een “echte” connectie met een groep daarentegen en het ergens-bijhoren is voor mij onbekend terrein. Ik probeer wel (soms iets te hard?) en wanneer dit dan voor de zoveelste keer mislukt, dan vraag ik me af of het aan mij ligt. Ben ik niet goed genoeg om in een vriendengroep thuis te horen? Ben ik niet interessant genoeg? Heb ik niets te delen dat hen kan boeien? Heb ik niets te bieden waar zij iets aan hebben?

Ik onderbreek mijn gedachtegang. Dit gaat nergens naartoe en ik weet het.
Ik ga weer een stapje verder op mijn reflectieladder en vraag me af of ik een blog heb gestart om de connecteren met mensen.
Misschien wel. Maar zijn we niet te ver op de zaken aan het vooruitlopen, Athea? 
Ik beslis om een nieuwe doel vast te leggen: een betere schrijfster worden met behulp van dit blogje. Als ik erin slaag om steeds beter mijn gedachten vast te leggen in woorden, dan zullen de mensen volgen, niet?

“Writers aren’t people exactly. Or, if they’re any good, they’re a whole lot of people trying so hard to be one person.”
– F. Scott Fitzgerald

Beginnen in het midden

Soms vraag ik me af of ik even interessant ben als die mensen die je ziet blogs schrijven over ongelooflijke avonturen, indrukwekkende verhalen, impressionante levensgebeurtenissen of hun bevindingen over hun passie en hobby’s.
Heb ik diezelfde inhoud te bieden vanuit mijn comfortzone?

Soms lijkt het alsof ik zoveel geniale ideeën heb op een dag, dat ik het mezelf kwalijk neem dat ik ze nergens neerschrijf. Andere keren is mijn beste idee van die dag welke ondergoed ik heb aangedaan. Ik geloof dat constante creativiteit niet mogelijk is. Anders zou de uitdrukking “Writers block” nooit bestaan hebben.

Maar ik neem het mezelf wel degelijk kwalijk. Dit is niet de eerste keer dat ik probeer te schrijven. Het kriebelt om te creëren. Het volhouden is echter het moeilijkste. Ik probeer dus nogmaals, deze keer met een nieuwe aanpak.

  1. Ik leg de lat niet te hoog
  2. Ik heb thema’s gekozen om over te schrijven
    – (het gebrek aan) creativiteit
    – zelfreflectie
    – je-weet-wel
  3. Ik eindig ieder bericht met een bijpassende quote
  4. Ik verwacht niets
  5. Ik schrijf minimum 5 berichtenwaar ikzelf tevreden van ben en dan stel ik een schrijfschema op in mijn agenda

Ik wou dat ik hier al kon beloven aan mezelf dat ik dit ga volhouden. Want ik wil dit zo graag. Schrijven is heerlijk therapeutisch en helpt met de chaos in mijn hoofd. Die chaos krijgt eindelijk structuur en ik krijg hiervan een gevoel van voldoening.
Maar ik twijfel aan mezelf. Ik twijfel aan mijn inhoud. Ben ik interessant genoeg?

Op het einde van een lange werkdag bevind ik mezelf in bed, starend naar de muur of het plafond. Ik noem dit ritueel mijn reflectiemomentje. Soms heb ik dit momentje in het midden van mijn dag, meestal denkend over een tas koffie of thee. Wanneer de wereld rond mij eventjes lijkt stil te vallen, dan gaat mijn hoofd echt aan het werk. En gelijk welke kant mijn verstrengelde gedachten opgaan, ik kom telkens op dezelfde conclusie uit: ik ben zo perfect middelmatig en eigenlijk, als ik echt eerlijk ben, is dat helemaal ok voor mij. 

“What other people think of you is none of your business. If you start to make that business your business, you will be offended for the rest of your life.”
– Deepak Chopra