Ik heb een filter nodig

Heb je je al eens afgevraagd waarom mijn blog de titel “Athea denkt luidop?” heeft gekregen? Nee? Jammer dan, ik vertel het je lekker toch.

Dit is niet zomaar een verzameling van mijn uitgewerkte gedachten. Ik denk werkelijk luidop. Het is een gave en een vloek tegelijk.

Het mes dat aan twee kanten snijdt

Ik connecteer moeilijk met mijn medemens. Dit heb ik al eens aangekaart. Het is niet bepaald een probleem dat je van de ene dag op de andere oplost. Ik ben altijd zo geweest en ik heb er al veel en lang aan gewerkt.
Eén van de reden waar om ik de connecties niet kan maken is omdat ik misbegrepen wordt. Ik zeg wat ik denk, heel snel en heel ongefilterd.
Bij het juiste publiek kan dit leiden tot hilarische of zelfs diepgaande conversaties. Maar bij de meeste mensen -die vaak de smalltalk niet achter hun kunnen laten- wordt dit ontvangen met enige afkeer.
Je hebt er natuurlijk ook die het kunnen tolereren omdat ze mij kennen en mij proberen te begrijpen. Ik heb altijd al een grote appreciatie gehad voor mensen die dergelijke antennes hebben.

Jammer genoeg heb ik geen natuurlijk antennes. Ik kan mijn publiek (nog niet) aanvoelen. Dus ik flap er maar wat uit en af en toe kom ik van die vreselijke situaties tegen waar de gesprekpartner(s) me aanstaren met een blik vol afschuw en onbegrip. Gruwelijk, ik krijg rillingen als ik eraan terug denk.
Moraal van het verhaal: aanpassen. Hou de ongefilterde gedachten maar voor het papier. Geduldig en tolerant papier.

Ongefilterd

Iedereen filtert zijn/haar gedachten. Schrijven is eigenlijk de perfecte filter.
Heb je ooit al eens ongefilterd geschreven?
Het is werkelijk verademend maar zeer moeilijk. Je gedachten springen zó snel van de één naar de ander. Tenzij je een kei bent in Mindfulness, dan ben je aan zo’n tempo aan het schrijven dat je vingers bijna over elkaar struikelen en wat je dan als resultaat krijgt is een grote hoop onzin waar enkel jij een rode draad in ziet.

Aanpassen
Context is key

Sommige gedachten zijn echt grappig en echt relevant. Maar niet op ieder moment. Er is zoiets als contextuele humor. Er is ook zoiets als contextuele Athea-gedachten. Jammer genoeg is er geen exacte wetenschap over weten op welk moment je wat kan zeggen. Aanvoelen en durven fouten maken. Want daar leren we van. En wie weet, sommige mensen kunnen je nog verrassen.

Kalmte na de storm

Het is me wat geweest. Als je van mijlpaal naar mijlpaal leeft, dan heb je geen tijd om achterom te kijken. Het verleden is echter een goede plaats om te bezoeken maar niet om te blijven.

Het is voor deze reden dat ik de overgang naar het nieuwe jaar altijd als melancholisch ervaar.

De Storm
Hoezo melancholisch?

Nadat die warme zomerperiode achter de rug is, lijkt de rest van het jaar te vliegen. We gaan met zijn allen in een razendsnel tempo naar het einde van het jaar. Voor je het weet veranderen de blaadjes van kleur en staan er pompoenen voor deuren en vensterbanken. Eventjes knipperen met de ogen en de pompoenen maken plaats voor kerstlichtjes, spuuglelijke nep-kerstmannen en een oneindige hoeveelheid aan kerstdecoraties.

We gaan van het ene feest naar het andere. En het is allemaal zo leuk, zo tof en zo bomvol van geforceerde vreugde. Want als je dan niet vrolijk bent geweest, dan voelt het alsof je er niets aan hebt gehad.
Ugh, wat haat ik mijn eigen cynische houding naar deze periode van het jaar. Maar ik kan er niet aan doen, zo voel ik me nu eenmaal.

Maar het ergste van al moet nog komen. Dat spetterende moment waar iedereen naar uit kijkt. Dat NIEUWE JAAR! Voor die 1 seconde doen we het allemaal: We kleden ons op, halen onze beste kookkunsten naar boven of gaan lekker op restaurant, we spelen spelletjes en we komen allemaal zo goed overeen. Het lijkt me allemaal zo geforceerd. Alsof we dit moeten doen.

Het is hoe dan ook onvermijdelijk dat het gevoel van onverschilligheid en een lichte vorm van apathie op dat moment komen opduiken. Want je zal jezelf ongetwijfeld de vraag stellen: “En nu?”
Nieuwjaar is gepasseerd en plotseling staan we allemaal rond te kijken, op zoek naar onze volgende mijlpaal. Wat lijkt die ver weg: onze volgende ontsnapping van de alledaagse sleur.

De Kalmte
Hoezo onverschillig?

Het nieuwe jaar gaat altijd gepaard met een terugblik op het vorige jaar. Ben je zoals mij? Dan ga je gegarandeerd liggen piekeren over alle gemiste kansen, over alle keren dat je iets doms hebt gezegd en over alles wat je nog niet hebt bereikt.
“Dit jaar doe ik het anders.” Ja, zal wel…
Maar nee, deze keer écht, maar ik begin met iets kleins. De manier waarop ik mijn onvermijdelijke terugblik ervaar. Ik zie nog steeds alle gemiste kansen, alle keren dat ik iets doms heb gezegd en alles wat ik nog niet heb bereikt. Het is een reflectiemoment zoals een ander. Iets om even bij stil te staan, een plaats te geven en dan gewoon verder te gaan. Op naar mijn eigen volgende mijlpaal. Zo ver lijkt ze niet meer en dat is dankzij het reflectiemomentje.