Littekens

Ik begin eraan te wennen. Het razendsnelle ratelen van de toetsen onder mijn vingers begint de klinken als muziek in mijn oren. Je weet wel, het soort muziek waarvan wonden die je niet wist dat je had, beginnen te helen.

Over wonden gesproken. Recent werd ik er nog eens op gewezen dat ik eigenlijk wel een aantal littekens heb. En ik heb het hier niet over emotionele littekens. Nee, ik bedoel fysieke.
Je dacht waarschijnlijk dat je hier super zware verhalen ging te lezen krijgen. ☺

Het is deze week lekker weer  geweest en ik heb een aantal keren een rok aangedaan om te gaan werken. Een van mijn collega’s vroeg zich af wat dat kleine bolletje was dat op mijn scheenbeen staat. Nu is het klein ja, vroeger was dat een groot ding. Dat bewijst maar dat alle littekens (mits genoeg tijd) uiteindelijk genezen.

Tijd voor een anekdote

Toen ik nog bezig was aan mijn opleiding* aan de hogeschool in Gent deden we vaak projectjes in groep. Eén van deze vele projecten was “Bijzondere jeugdzorg”

Voor dit project ging ik met een groep medestudenten naar verafgelegen boerderij waar vrijwilligers tieners ontvingen die in een “time-out-project” zaten. Op de boerderij gingen deze tieners aan de slag met alledaagse boerderij-taken. Tijdens deze taken werd er gekeken naar hun manier van communiceren, conflicten oplossen en omgaan met hindernissen. Het was een enorm boeiend project en ik heb er zeer veel van geleerd.

Niet alleen heb ik veel geleerd  over bijzondere jeugdzorg maar ook over de taakjes op een boerderij. Zo heb ik samen met 2 anderen ontsnapte schapen terug in hun wei gekregen, geleerd hoe ik konijnenhokken kuis en hoe ik (zeker niet) hout klief.

Laat mij het moment zo visueel mogelijk scheppen.

Daar sta ik dan, met een overall aan. Vol zelfvertrouwen met een bijl in mijn handen. Voor mij staat mijn prooi. Een blok hout op een (véél te kleine) boomstronk. Nadat ik een paar keren naar het “goede” voorbeeld had gekeken, liet een van de begeleiders mij weten dat ik best enorm hard zwaai met de bijl zodat ik niet wegschiet van blokje hout.

Zo gezegd, zo gedaan. Athea heft de bijl en met een strijdkreet en een brede lach klieft het ding door de lucht maar niet door het blok. “Auw” Ik mis, wijk ook nog eens af van de boomstronk en beland met de bijl in mijn scheen.
Gelukkig was ik zodanig afgeweken dat ik niet rechtstreeks met die bijl in mijn been zat. Hoe dan ook was de wonde diep genoeg en kon ik de rest van de dag niet meer mee doen. Ik liep er de rest van de dag maar cranky en kreupel bij.
Gelukkig kon ik tegen de avond en terug lachen na een paar amputatie-grapjes. ☺

Doordat de bijl niet zo proper was en ik de wonde niet onmiddellijk verzorgd heb, genas de wonde vrij slecht. Ik bespaar het internet van een visuele omschrijving hiervan, maar na een paar ontstekingen had de wonde een ronde vorm gekregen en nu lijkt het op een oppervlakkige ronde inkeping.

Moraal van het verhaal: hout klieven laat je dus best aan professionals over of draag minstens scheenbeschermers.

“Scars are tattoos with better stories”
– Unknown

* De opleiding die ik genoten heb was een lerarenopleiding om in het secundair onderwijs te staan en de volgende vakken te kunnen geven: Nederlands, Engels en PAV (Project Algemene Vakken)

 

 

Auteur: Ath.eee.ah

[requires a decent update]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s