Intermezzo #1

Tijd voor iets luchtig. Weet je wat leuk is?

Soms blog ik tijdens het werk. Niet tijdens de werkuren natuurlijk. Maar over de middag. Ik krijg een volledig uur om te eten. Veel te lang voor mij want ik ben nogal een schrokop. ☺

Mijn collega’s passeren dan wel snel eens mijn bureau met de typische opmerking: “Ah, werk je door?” Eigenlijk gebeurt dat wel eens. Maar sinds ik blog, ben ik liever hiermee bezig dan mijn werk tijdens mijn vrije momenten. Ik zeg dan simpelweg met een glimlach: “Nee, hoor!”
Nieuwsgierig als ze zijn blijven ze dan staan, afwachtend op een antwoord. Of soms vragen ze moedig: “Wat ben je aan het doen?” 

Op zo een moment vind ik het ongelooflijk leuk om met de meest absurde verhalen af te komen. Zoals “Ik ben op zoek naar mijn toekomstige begraafplaats, je kan niet vroeg genoeg beginnen” OF “Ik ben mijn lijstje met redenen voor het niet-hebben-van-kinderen aan het aanvullen. Nu ik jou zie, schiet er mij net nog een reden te binnen.”

De meeste hebben wel door dat ik dat moment aan het zeveren ben en liever niet deel waar ik mee bezig ben. Ze lachen dan eens goed en tonen respect voor mijn geheimen.
Maar die paar enkelingen die me dan in complete shock aankijken, die maken mijn dag echt helemaal goed. ☺

Op goedgelovige mensen! Mogen ze nog lang het slachtoffer zijn van mijn absurde humor!

“I’ve reached that age where my brain went from
“You probably shouldn’t say that”
…to…
“What the hell, let’s see what happens”
– Unknown

Littekens

Ik begin eraan te wennen. Het razendsnelle ratelen van de toetsen onder mijn vingers begint de klinken als muziek in mijn oren. Je weet wel, het soort muziek waarvan wonden die je niet wist dat je had, beginnen te helen.

Over wonden gesproken. Recent werd ik er nog eens op gewezen dat ik eigenlijk wel een aantal littekens heb. En ik heb het hier niet over emotionele littekens. Nee, ik bedoel fysieke.
Je dacht waarschijnlijk dat je hier super zware verhalen ging te lezen krijgen. ☺

Het is deze week lekker weer  geweest en ik heb een aantal keren een rok aangedaan om te gaan werken. Een van mijn collega’s vroeg zich af wat dat kleine bolletje was dat op mijn scheenbeen staat. Nu is het klein ja, vroeger was dat een groot ding. Dat bewijst maar dat alle littekens (mits genoeg tijd) uiteindelijk genezen.

Tijd voor een anekdote

Lees verder Littekens

Zij en ik

Ik denk dat het wel belangrijk is dat ik hier even aandacht op vestig. Hoewel dit voor mij of mijn omgeving nooit echt een probleem is geweest, is het wel in sommige delen van de wereld nog steeds een controverse.

Kort en bondig: ik ben biseksueel. 

Wat betekent dit? 
Verliefd worden op iemand is voor mij niet afhankelijk van een bepaald geslacht. Voor mij doet dit er niet toe. Er zijn tal van andere factoren die meespelen in het krijgen van gevoelens voor iemand, maar wat er tussen iemand zijn benen hangt is daar geen van.

Mijn vriendin en ik

Misschien heb je het al gemerkt van mijn vorige berichten of misschien niet. Hoe dan ook, ik heb een vriendin. Voor een beetje anonimiteit te bewaren, zal ik haar B. noemen.

Op dinsdag 23 oktober zijn we 1 jaar samen. Hoera!! ☺

Het is een fantastisch iets om iemand te ontmoeten waarvan je onmiddellijk denkt: “Ok, nu heb ik iemand ongelooflijk gevonden. Ik zal en moet haar in mijn leven houden.” Verliefd worden was de volgende logische stap blijkbaar. Mijn hart wist wat het was voor ik het wist. Liefde kan onvoorspelbaar zijn. Maar op het einde van gelijk welke rit, het intense geluk dat je hebt gevoeld of nog steeds voelt, dat is echt. Daar kan je niet omheen.

Voor  ik B. leerde kennen was ik biseksueel in theorie en niet zozeer in praktijk.

Lees verder Zij en ik

Koffie met een scheutje zelfvertrouwen, aub.

Voorovergebogen over mijn tas koffie ben ik nagelbijtend aan het peinzen wat ik vandaag ga schrijven, of ik er de tijd voor ga hebben en met wat ik straks ga beginnen in mijn 9-to-5-job.
Mijn vriendin aan de andere kant van de tafel: “Hallo, aarde aan Athea”. Ze gooit haar hoofd naar opzij en kijkt me vragend (en een klein beetje bezorgd) aan. Glimlachend zeg ik: “Reflectiemomentje, schat.” 
Ze weet nog niet dat ik terug probeer te schrijven. Maar mijn reflectiemomentjes kent ze maar al te goed. Haar vragende blik blijft me aanstaren.
Snel verklaar ik dat ik nadenk over wat ik straks allemaal moet doen. Ik heb de neiging om in mijn hoofd to-do-lijstjes te overlopen en ze weet dat.

Ondertussen besloten haar nog niets te vertellen over het feit dat ik terug probeer te schrijven. (Keeping secrets now?) Ze weet ook niet dat ik dit al een aantal keer heb geprobeerd. Ik heb het gevoel dat ik eerst  een nog-niet-opgestelde mijlpaal moet passeren voor ik de mensen in mijn omgeving op de hoogte kan brengen van mijn blog.

Haar bezorgde blik bracht me op mijn volgende stap in mijn reflectiemomentje.
Wij houden van avondlijke of nachtelijke gesprekken. Zeker als een van ons met iets zit.

“Pillowtalk is the best reason to be tired the next day.”
– Me

Een paar nachten geleden voelde ik me miserabel omdat ik geen connectie voel met de mensen rondom mij. Ja, natuurlijk ik heb haar en mijn familie. In feite is dit voldoende, niet? Maar waarom voel ik me dan zo een grote mislukking als ik er niet in slaag om te connecteren met een groep mensen?
Ik kan zeer goed entertainen als ik wil en ik dan slaag ik erin om de aandacht van een ruimte op te eisen. Het maken van een “echte” connectie met een groep daarentegen en het ergens-bijhoren is voor mij onbekend terrein. Ik probeer wel (soms iets te hard?) en wanneer dit dan voor de zoveelste keer mislukt, dan vraag ik me af of het aan mij ligt. Ben ik niet goed genoeg om in een vriendengroep thuis te horen? Ben ik niet interessant genoeg? Heb ik niets te delen dat hen kan boeien? Heb ik niets te bieden waar zij iets aan hebben?

Ik onderbreek mijn gedachtegang. Dit gaat nergens naartoe en ik weet het.
Ik ga weer een stapje verder op mijn reflectieladder en vraag me af of ik een blog heb gestart om de connecteren met mensen.
Misschien wel. Maar zijn we niet te ver op de zaken aan het vooruitlopen, Athea? 
Ik beslis om een nieuwe doel vast te leggen: een betere schrijfster worden met behulp van dit blogje. Als ik erin slaag om steeds beter mijn gedachten vast te leggen in woorden, dan zullen de mensen volgen, niet?

“Writers aren’t people exactly. Or, if they’re any good, they’re a whole lot of people trying so hard to be one person.”
– F. Scott Fitzgerald

Beginnen in het midden

Soms vraag ik me af of ik even interessant ben als die mensen die je ziet blogs schrijven over ongelooflijke avonturen, indrukwekkende verhalen, impressionante levensgebeurtenissen of hun bevindingen over hun passie en hobby’s.
Heb ik diezelfde inhoud te bieden vanuit mijn comfortzone?

Soms lijkt het alsof ik zoveel geniale ideeën heb op een dag, dat ik het mezelf kwalijk neem dat ik ze nergens neerschrijf. Andere keren is mijn beste idee van die dag welke ondergoed ik heb aangedaan. Ik geloof dat constante creativiteit niet mogelijk is. Anders zou de uitdrukking “Writers block” nooit bestaan hebben.

Maar ik neem het mezelf wel degelijk kwalijk. Dit is niet de eerste keer dat ik probeer te schrijven. Het kriebelt om te creëren. Het volhouden is echter het moeilijkste. Ik probeer dus nogmaals, deze keer met een nieuwe aanpak.

  1. Ik leg de lat niet te hoog
  2. Ik heb thema’s gekozen om over te schrijven
    – (het gebrek aan) creativiteit
    – zelfreflectie
    – je-weet-wel
  3. Ik eindig ieder bericht met een bijpassende quote
  4. Ik verwacht niets
  5. Ik schrijf minimum 5 berichtenwaar ikzelf tevreden van ben en dan stel ik een schrijfschema op in mijn agenda

Ik wou dat ik hier al kon beloven aan mezelf dat ik dit ga volhouden. Want ik wil dit zo graag. Schrijven is heerlijk therapeutisch en helpt met de chaos in mijn hoofd. Die chaos krijgt eindelijk structuur en ik krijg hiervan een gevoel van voldoening.
Maar ik twijfel aan mezelf. Ik twijfel aan mijn inhoud. Ben ik interessant genoeg?

Op het einde van een lange werkdag bevind ik mezelf in bed, starend naar de muur of het plafond. Ik noem dit ritueel mijn reflectiemomentje. Soms heb ik dit momentje in het midden van mijn dag, meestal denkend over een tas koffie of thee. Wanneer de wereld rond mij eventjes lijkt stil te vallen, dan gaat mijn hoofd echt aan het werk. En gelijk welke kant mijn verstrengelde gedachten opgaan, ik kom telkens op dezelfde conclusie uit: ik ben zo perfect middelmatig en eigenlijk, als ik echt eerlijk ben, is dat helemaal ok voor mij. 

“What other people think of you is none of your business. If you start to make that business your business, you will be offended for the rest of your life.”
– Deepak Chopra