Ik heb een filter nodig

Heb je je al eens afgevraagd waarom mijn blog de titel “Athea denkt luidop?” heeft gekregen? Nee? Jammer dan, ik vertel het je lekker toch.

Dit is niet zomaar een verzameling van mijn uitgewerkte gedachten. Ik denk werkelijk luidop. Het is een gave en een vloek tegelijk.

Het mes dat aan twee kanten snijdt

Ik connecteer moeilijk met mijn medemens. Dit heb ik al eens aangekaart. Het is niet bepaald een probleem dat je van de ene dag op de andere oplost. Ik ben altijd zo geweest en ik heb er al veel en lang aan gewerkt.
Eén van de reden waar om ik de connecties niet kan maken is omdat ik misbegrepen wordt. Ik zeg wat ik denk, heel snel en heel ongefilterd.
Bij het juiste publiek kan dit leiden tot hilarische of zelfs diepgaande conversaties. Maar bij de meeste mensen -die vaak de smalltalk niet achter hun kunnen laten- wordt dit ontvangen met enige afkeer.
Je hebt er natuurlijk ook die het kunnen tolereren omdat ze mij kennen en mij proberen te begrijpen. Ik heb altijd al een grote appreciatie gehad voor mensen die dergelijke antennes hebben.

Jammer genoeg heb ik geen natuurlijk antennes. Ik kan mijn publiek (nog niet) aanvoelen. Dus ik flap er maar wat uit en af en toe kom ik van die vreselijke situaties tegen waar de gesprekpartner(s) me aanstaren met een blik vol afschuw en onbegrip. Gruwelijk, ik krijg rillingen als ik eraan terug denk.
Moraal van het verhaal: aanpassen. Hou de ongefilterde gedachten maar voor het papier. Geduldig en tolerant papier.

Ongefilterd

Iedereen filtert zijn/haar gedachten. Schrijven is eigenlijk de perfecte filter.
Heb je ooit al eens ongefilterd geschreven?
Het is werkelijk verademend maar zeer moeilijk. Je gedachten springen zó snel van de één naar de ander. Tenzij je een kei bent in Mindfulness, dan ben je aan zo’n tempo aan het schrijven dat je vingers bijna over elkaar struikelen en wat je dan als resultaat krijgt is een grote hoop onzin waar enkel jij een rode draad in ziet.

Aanpassen
Context is key

Sommige gedachten zijn echt grappig en echt relevant. Maar niet op ieder moment. Er is zoiets als contextuele humor. Er is ook zoiets als contextuele Athea-gedachten. Jammer genoeg is er geen exacte wetenschap over weten op welk moment je wat kan zeggen. Aanvoelen en durven fouten maken. Want daar leren we van. En wie weet, sommige mensen kunnen je nog verrassen.

Advertenties

Kalmte na de storm

Het is me wat geweest. Als je van mijlpaal naar mijlpaal leeft, dan heb je geen tijd om achterom te kijken. Het verleden is echter een goede plaats om te bezoeken maar niet om te blijven.

Het is voor deze reden dat ik de overgang naar het nieuwe jaar altijd als melancholisch ervaar.

De Storm
Hoezo melancholisch?

Nadat die warme zomerperiode achter de rug is, lijkt de rest van het jaar te vliegen. We gaan met zijn allen in een razendsnel tempo naar het einde van het jaar. Voor je het weet veranderen de blaadjes van kleur en staan er pompoenen voor deuren en vensterbanken. Eventjes knipperen met de ogen en de pompoenen maken plaats voor kerstlichtjes, spuuglelijke nep-kerstmannen en een oneindige hoeveelheid aan kerstdecoraties.

We gaan van het ene feest naar het andere. En het is allemaal zo leuk, zo tof en zo bomvol van geforceerde vreugde. Want als je dan niet vrolijk bent geweest, dan voelt het alsof je er niets aan hebt gehad.
Ugh, wat haat ik mijn eigen cynische houding naar deze periode van het jaar. Maar ik kan er niet aan doen, zo voel ik me nu eenmaal.

Maar het ergste van al moet nog komen. Dat spetterende moment waar iedereen naar uit kijkt. Dat NIEUWE JAAR! Voor die 1 seconde doen we het allemaal: We kleden ons op, halen onze beste kookkunsten naar boven of gaan lekker op restaurant, we spelen spelletjes en we komen allemaal zo goed overeen. Het lijkt me allemaal zo geforceerd. Alsof we dit moeten doen.

Het is hoe dan ook onvermijdelijk dat het gevoel van onverschilligheid en een lichte vorm van apathie op dat moment komen opduiken. Want je zal jezelf ongetwijfeld de vraag stellen: “En nu?”
Nieuwjaar is gepasseerd en plotseling staan we allemaal rond te kijken, op zoek naar onze volgende mijlpaal. Wat lijkt die ver weg: onze volgende ontsnapping van de alledaagse sleur.

De Kalmte
Hoezo onverschillig?

Het nieuwe jaar gaat altijd gepaard met een terugblik op het vorige jaar. Ben je zoals mij? Dan ga je gegarandeerd liggen piekeren over alle gemiste kansen, over alle keren dat je iets doms hebt gezegd en over alles wat je nog niet hebt bereikt.
“Dit jaar doe ik het anders.” Ja, zal wel…
Maar nee, deze keer écht, maar ik begin met iets kleins. De manier waarop ik mijn onvermijdelijke terugblik ervaar. Ik zie nog steeds alle gemiste kansen, alle keren dat ik iets doms heb gezegd en alles wat ik nog niet heb bereikt. Het is een reflectiemoment zoals een ander. Iets om even bij stil te staan, een plaats te geven en dan gewoon verder te gaan. Op naar mijn eigen volgende mijlpaal. Zo ver lijkt ze niet meer en dat is dankzij het reflectiemomentje.

Te veel vraagtekens.

5 posts en dat schrijfschema is er niet meer gekomen. Wordt het een voornemen voor Nieuwjaar? Nee, no way, daar begin ik niet aan!

Mijn tactiek? Lage verwachtingen en dan verras je jezelf en je omgeving steeds opnieuw.

Ik vraag me soms af of het opleggen van deadlines mij motiveert of demotiveert.

Ik vraag me soms af of ik mezelf zoveel zaken moet afvragen. Wat doet het ertoe? Het is een hobby niet? Tik-tak op dat toetsenbord en de trein van gedachten komt wel op gang.

Ik weet het niet. Ik vind mezelf niet goed genoeg. Dat gaat zo met ups en downs weet je? Het ene moment schiet ik over van zelfvertrouwen en het andere moment, zou ik in een foetus-positie onder mijn bureau willen kruipen omdat ik maar gewoon zo… gewoon ben, zo abnormaal normaal, zo talentloos.

Zever en ik weet het zelf ook! Niet? Ben ik naar mezelf aan het schrijven?

Misschien moet ik dit zelfs niet posten? Misschien moet ik het bewaren en er opnieuw naar kijken om… ja om wat eigenlijk? Jij en ik weten allebei zeer goed dat ik dit niet opnieuw ga lezen.

Twijfel, twijfel, twijfel.

Ah, we gaan er gewoon voor. Het zal al een mirakel zijn als er een ander paar ogen dit leest naast de mijne.

Ja we gaan ervoor… Voor ik kan verbeteren, moet ik eerst iets hebben om te verbeteren. Fouten maken, Athea, daar leer je altijd het meeste van. Post deze fout en zie wat ervan komt. Niets te verliezen… niet?

 

 

 

 

Intermezzo #1

Tijd voor iets luchtig. Weet je wat leuk is?

Soms blog ik tijdens het werk. Niet tijdens de werkuren natuurlijk. Maar over de middag. Ik krijg een volledig uur om te eten. Veel te lang voor mij want ik ben nogal een schrokop. ☺

Mijn collega’s passeren dan wel snel eens mijn bureau met de typische opmerking: “Ah, werk je door?” Eigenlijk gebeurt dat wel eens. Maar sinds ik blog, ben ik liever hiermee bezig dan mijn werk tijdens mijn vrije momenten. Ik zeg dan simpelweg met een glimlach: “Nee, hoor!”
Nieuwsgierig als ze zijn blijven ze dan staan, afwachtend op een antwoord. Of soms vragen ze moedig: “Wat ben je aan het doen?” 

Op zo een moment vind ik het ongelooflijk leuk om met de meest absurde verhalen af te komen. Zoals “Ik ben op zoek naar mijn toekomstige begraafplaats, je kan niet vroeg genoeg beginnen” OF “Ik ben mijn lijstje met redenen voor het niet-hebben-van-kinderen aan het aanvullen. Nu ik jou zie, schiet er mij net nog een reden te binnen.”

De meeste hebben wel door dat ik dat moment aan het zeveren ben en liever niet deel waar ik mee bezig ben. Ze lachen dan eens goed en tonen respect voor mijn geheimen.
Maar die paar enkelingen die me dan in complete shock aankijken, die maken mijn dag echt helemaal goed. ☺

Op goedgelovige mensen! Mogen ze nog lang het slachtoffer zijn van mijn absurde humor!

“I’ve reached that age where my brain went from
“You probably shouldn’t say that”
…to…
“What the hell, let’s see what happens”
– Unknown

Littekens

Ik begin eraan te wennen. Het razendsnelle ratelen van de toetsen onder mijn vingers begint de klinken als muziek in mijn oren. Je weet wel, het soort muziek waarvan wonden die je niet wist dat je had, beginnen te helen.

Over wonden gesproken. Recent werd ik er nog eens op gewezen dat ik eigenlijk wel een aantal littekens heb. En ik heb het hier niet over emotionele littekens. Nee, ik bedoel fysieke.
Je dacht waarschijnlijk dat je hier super zware verhalen ging te lezen krijgen. ☺

Het is deze week lekker weer  geweest en ik heb een aantal keren een rok aangedaan om te gaan werken. Een van mijn collega’s vroeg zich af wat dat kleine bolletje was dat op mijn scheenbeen staat. Nu is het klein ja, vroeger was dat een groot ding. Dat bewijst maar dat alle littekens (mits genoeg tijd) uiteindelijk genezen.

Tijd voor een anekdote

Lees verder Littekens

Zij en ik

Ik denk dat het wel belangrijk is dat ik hier even aandacht op vestig. Hoewel dit voor mij of mijn omgeving nooit echt een probleem is geweest, is het wel in sommige delen van de wereld nog steeds een controverse.

Kort en bondig: ik ben biseksueel. 

Wat betekent dit? 
Verliefd worden op iemand is voor mij niet afhankelijk van een bepaald geslacht. Voor mij doet dit er niet toe. Er zijn tal van andere factoren die meespelen in het krijgen van gevoelens voor iemand, maar wat er tussen iemand zijn benen hangt is daar geen van.

Mijn vriendin en ik

Misschien heb je het al gemerkt van mijn vorige berichten of misschien niet. Hoe dan ook, ik heb een vriendin. Voor een beetje anonimiteit te bewaren, zal ik haar B. noemen.

Op dinsdag 23 oktober zijn we 1 jaar samen. Hoera!! ☺

Het is een fantastisch iets om iemand te ontmoeten waarvan je onmiddellijk denkt: “Ok, nu heb ik iemand ongelooflijk gevonden. Ik zal en moet haar in mijn leven houden.” Verliefd worden was de volgende logische stap blijkbaar. Mijn hart wist wat het was voor ik het wist. Liefde kan onvoorspelbaar zijn. Maar op het einde van gelijk welke rit, het intense geluk dat je hebt gevoeld of nog steeds voelt, dat is echt. Daar kan je niet omheen.

Voor  ik B. leerde kennen was ik biseksueel in theorie en niet zozeer in praktijk.

Lees verder Zij en ik

Koffie met een scheutje zelfvertrouwen, aub.

Voorovergebogen over mijn tas koffie ben ik nagelbijtend aan het peinzen wat ik vandaag ga schrijven, of ik er de tijd voor ga hebben en met wat ik straks ga beginnen in mijn 9-to-5-job.
Mijn vriendin aan de andere kant van de tafel: “Hallo, aarde aan Athea”. Ze gooit haar hoofd naar opzij en kijkt me vragend (en een klein beetje bezorgd) aan. Glimlachend zeg ik: “Reflectiemomentje, schat.” 
Ze weet nog niet dat ik terug probeer te schrijven. Maar mijn reflectiemomentjes kent ze maar al te goed. Haar vragende blik blijft me aanstaren.
Snel verklaar ik dat ik nadenk over wat ik straks allemaal moet doen. Ik heb de neiging om in mijn hoofd to-do-lijstjes te overlopen en ze weet dat.

Ondertussen besloten haar nog niets te vertellen over het feit dat ik terug probeer te schrijven. (Keeping secrets now?) Ze weet ook niet dat ik dit al een aantal keer heb geprobeerd. Ik heb het gevoel dat ik eerst  een nog-niet-opgestelde mijlpaal moet passeren voor ik de mensen in mijn omgeving op de hoogte kan brengen van mijn blog.

Haar bezorgde blik bracht me op mijn volgende stap in mijn reflectiemomentje.
Wij houden van avondlijke of nachtelijke gesprekken. Zeker als een van ons met iets zit.

“Pillowtalk is the best reason to be tired the next day.”
– Me

Een paar nachten geleden voelde ik me miserabel omdat ik geen connectie voel met de mensen rondom mij. Ja, natuurlijk ik heb haar en mijn familie. In feite is dit voldoende, niet? Maar waarom voel ik me dan zo een grote mislukking als ik er niet in slaag om te connecteren met een groep mensen?
Ik kan zeer goed entertainen als ik wil en ik dan slaag ik erin om de aandacht van een ruimte op te eisen. Het maken van een “echte” connectie met een groep daarentegen en het ergens-bijhoren is voor mij onbekend terrein. Ik probeer wel (soms iets te hard?) en wanneer dit dan voor de zoveelste keer mislukt, dan vraag ik me af of het aan mij ligt. Ben ik niet goed genoeg om in een vriendengroep thuis te horen? Ben ik niet interessant genoeg? Heb ik niets te delen dat hen kan boeien? Heb ik niets te bieden waar zij iets aan hebben?

Ik onderbreek mijn gedachtegang. Dit gaat nergens naartoe en ik weet het.
Ik ga weer een stapje verder op mijn reflectieladder en vraag me af of ik een blog heb gestart om de connecteren met mensen.
Misschien wel. Maar zijn we niet te ver op de zaken aan het vooruitlopen, Athea? 
Ik beslis om een nieuwe doel vast te leggen: een betere schrijfster worden met behulp van dit blogje. Als ik erin slaag om steeds beter mijn gedachten vast te leggen in woorden, dan zullen de mensen volgen, niet?

“Writers aren’t people exactly. Or, if they’re any good, they’re a whole lot of people trying so hard to be one person.”
– F. Scott Fitzgerald